अकुपाई वालुवाटार

Writer:- विकल्प अधिकारी -ठाउँ तिन नं गेट वालुवाटार प्रधानमन्त्रिको कार्यालय । नेपाल राष्ट्र ब्याँक गेट । भर्खरै वनेको विस्तारित सडक छ । बावुराम सरकारको उत्कृष्ट काम भन्छन वाटो विस्तार । किनारबाट दुई मिटर पर पिच बाटोमा सेतो घेरो छ । तेहि घेरो भित्र आन्दोलनकारी छन् । माईक छन् । नाराहरु छन् । "अति भयो बलत्कार"-"के हेर्छ नेपाल सरकार"!!! "महिला हिम्सा वन्द गरौ"-वन्द गरौ, वन्द गरौ!!!  भित्तामा विचारहरु छन् । कार्टुन चित्रहरु छन । राजेस के.सीको कार्टुन मन छुने खालको छ । "महिला रोईरहेकी छन । आँसु झरिरहेको छ । ति महिलाको वर्षारुपी आँसु मुनि एक कोटधारी पुरुष छाता ओढेर हिडेका छन"। विचार लेखिएका पोस्टरहरु फ्लेक्स, प्रिन्टहरु छन् । ति नाराहरु जत्तिकै जोडदार छन् । ब्यङ गरिएका । सरकारलाई । राज्यलाई । ठ्याक्कै भन्नु पर्दा प्रम भट्टराईलाई । प्लेकार्ड भित्तै भरि टाँगिएका छन् । लेखिएको छ । भित्तो वोल्छ । तिमी किन चुप ? नयाँ नयाँ ब्यानर तुल थपिन्छन । योत् क्रम जारी छ । हो आज 'अकुपाई वालुवाटार' वालुवाटार घेरौ ' को ७० औँ दिन हो । प्रम चिठी वुझ्न पनि मान्दैनन् ।

सरकार ठोस सम्वोधन गर्दैन । दिनहुँ स्वत स्फुर्त सहभागी हुनेको हुल वढिरहेको छ । कलाकार दिनहुँ सडक नाटक देखाईरहेका छन । महिला अधिकार कर्मी मन्तब्य दिईरहेका छन । विधार्थी पत्रकार सर्वसाधारण नारा घन्काई रहेका छन् ।

नाट्यकर्मीको प्रस्तुती पेचिलो छ । चार पुरुष छन । एउटा मट्टीतेलको जर्किन छ । उ महिला माथि खन्याउन तयार देखिन्छ । अर्को सलाई कोर्न तम्तयार छ । कोहि उक्त महिलालाई जवर्जस्त समाति रहेकाछन् । ति महिला छटपटिरहेकी छिन । वरिपरी लाठे पुरुष र प्रहरी मुकदर्शक वनिरहेका । यो १६ ओ दिनको विहानको नाटकको द्रिश्य हो । यसरी दिनहुँ नेपाल भरि महिला हिम्साका घटना भईराखेका छन । नाटक यस्तै बोल्छ । यो नाटकको सानो अम्स हो ।

यहाँ दिनहु हुने विरोघ, भत्सर्ना, प्रदर्शनले भनिराखिएको छ । नानि मैयाँ, सिता राई अरु चेलीलाई न्याय दे । तर राज्यको नभएको जस्तो । राज्य जनाताको माग सुन्न तयार नभएको जस्तो छनक पाईन्छ । घटनाक्रमबाट वुझिन्छ । राज्य उल्टो वाटोमा हिडीरहेको छ । घटना पारदर्शि वनाउनुको सट्टा ढाक छोप गर्न खोजिरहेको छ । त्यसैले आन्दोनकर्मीहरुले आज वालुवाटारबाट उल्टो हिडेर सिंह दरवार पुगे । राज्यले वुझोस र उ आफैले आफैलाई प्रश्न गरोस । के हामीले सुल्टो हिडेका छैनौ र ? आन्दोलनको स्वरुप भिन्न भिन्न हुदैछ । तर राज्य मौन छ । हुनत राज्य भनिरहेको छ । भएका नियम कानुनको पुर्ण पालना हुन्छ । जान्ने वुझ्ने भन्छन । यस्ता अत्यतचार रोक्ने उपाय, ऐन, कानुन निर्जीव अक्षरहरुमा मात्र सिमीत छन । यस्ता फितलो कानुनले कस्लाई रोकेको छ र ? दिनहु घटित छ महिला माथिको अत्याचार । जव सम्म राज्यको नियम वलियो र ब्यवस्थित हुदैन यो कुप्रथा चलिनै रहन्छ । वलत्कार बलियाले निर्धामाथि गर्ने एउटा अत्याचार हो । ति हामी माजकै मानिसहरु हुन् । तर यिनीहरु असामाजिक प्रवृत्तिका हुन्छन । जस्ले समाजको नियम र मर्यादा तोड्नमा मजा मान्छन । यस्ता पर पिडक प्रवृतिका हुन्छन । परपिडकले नै वलत्कार गर्न सक्छ । अनैतिक काम गर्न सक्छ । अकुपाई वालुवाटार भन्छ, हो यस्तै हिम्स्रकलाई उदण्ड ब्यक्तिलाई ठिक पार्न कानून ल्याउ ।

आन्दोलनको माग छ राज्यले उल्लेखनिय सम्वोधन गरोस । विषेस कार्यक्रम ल्याओस । तव नारीहरुले आगामि दिनमा सुरक्षित दैनिकीको सास फेर्न पाउन । निर्धक्क हिडडुल गर्न पाउन । कतै त्रास नहोस । खुलेर अगाडि वढ्न सङकोच नहोस । पिडकलाई कडा भन्दा कडा कार्वाही गरियोस । पिडीतले उचित न्याय पाओस । तव उभो सिर गरेर हिड्न पाईयोस । आशा छ राज्यले सुन्छ ।

तर अखिर किन राज्य यसो गर्न तत्परता देखाउदैन । यो प्रश्न सर्वत्र उठिरहेको छ । यस्तो धृणित र वर्वतापुर्ण कुरुप कार्यलाई हतोस्साईत गर्न कडा भन्दा कडा कानुन र सजायको ब्वस्था हुन जरुरी छ । जो राज्य जनातालाई न्याय दिन वसेको छ । यो उस्को काम हो । जनताको निर्धक्क र सुरक्षित वाँच्न पाउने अधिकार वचाई राख्नु । तर खोई । १६ औ दिने आन्दोलनले पनि भनिराखेको छ । न्याय दे न्याय दे । आन्दोलनकारी भन्छन यो न्याय नपाए सम्म चलिरहन्छ । फलस्वरुप काठमाण्डौको दिनहरु चिसो हुदै गर्दा वालुवाटरका विहानहरु थप ताता हुदैछन । तातो रापले प्रधान मन्त्रिको कार्यालयलाई वालुवाटारको भित्तोले छेके पनि राप उपत्यका अनि दशै भरि फैलँदो छ । राज्यले दण्डहिनताको अन्तरार्ट्रिय दबाव झेल्दै गर्दा धरेलु दवाव पनि खेपिरहेको छ । समयमै महिला हिम्साको रोगको उपाचार होस र समग्र महिलाले न्याय पाउन । पुरुषले न्याय पाउन । र, जनताले न्याय पाउन ।